LAM – De caffè sospeso van de museumwereld

Dat alles anders kan begint al bij het reserveren. Je kunt namelijk betalen voor je kaartje, maar je kunt je ook laten sponsoren. Zo maak je een museum bezoeken écht laagdrempelig, en financieel toegankelijk voor iedereen. Daarom is het LAM voor mij het uitgestelde kopje koffie van de museumwereld. De collectie heeft het thema ‘voedsel & consumptie’. Niet gek als je weet dat het LAM is opgericht door de VandenBroek Foundation van Jan van den Broek, bekend van de Dirk-supermarkten.

Zo maak je kunst beleven écht laagdrempelig, en financieel toegankelijk voor iedereen.

Daar houdt de vergelijking met de supermarktketen voor mij ook meteen op. Ik vind het museum eerder een delicatessenzaak: kleurrijk en met bijzondere producten. De ontvangst is persoonlijk, hartelijk en je krijgt uitleg over hoe je het LAM het beste kunt ervaren. De meiden mogen een doosje uitzoeken waar verschillende smaakjes in zitten, zodat ze ergens in het museum een kunstwerk kunnen proeven. We worden de lift in begeleid naar de derde verdieping. Zo kun je van boven naar beneden dwalen. Als doorgewinterde museumbezoeker kan het allemaal wat verwarrend zijn, kunst zonder bordjes. Het betekent niet dat er geen verdieping te vinden is, want die is er wel degelijk. Op zaal staan er medewerkers die goed in de gaten houden of je een beetje hulp nodig hebt. Zo kunnen ze kleurrijk vertellen over het werk wat je op dat moment bekijkt. Of je kunt zelf met de app die werkt op het LAM Wifi netwerk de kunstwerken aanklikken en je daar laten informeren. Wat een bevrijding.

Ik zoek bevestiging op een bordje maar die is er niet. De suppoost merkt dat op en gaat het gesprek met me aan. Superleuk want zo ontstaat er een dialoog over kunst op een toon die bij jou past.

Aangekomen op de derde verdieping lopen we tegen een hyperrealistisch beeld aan van een vrouw met twee plastic boodschappentasjes in haar hand en een baby half verstopt op haar borst, onder een dikke jas. De aders liggen haarfijn onder haar dunne, roomblanke huid. In haar nek zit een kleine moedervlek. De baby huilt en de blik van de vrouw staat op totale verslagenheid. Ik denk meteen aan het oudere echtpaar onder een parasol dat in Museum Voorlinden staat, of aan de gehurkte jongen die ik in het museum van Aarhus, Denemarken heb mogen bewonderen. Maar ik ben verward, want zijn de beelden van Ron Mueck niet altijd mega groot?! Ik zoek bevestiging op een bordje maar die is er niet. De suppoost merkt dat op en gaat het gesprek met me aan. Superleuk want zo ontstaat er een dialoog over kunst op een toon die bij jou past. En niet een algemeen stukje tekst over de kunstenaar en het kunstwerk. Want het was dus inderdaad Ron Mueck.


We lopen op ons gemak van ruimte naar ruimte en vinden het kunstwerk wat we mogen 'proeven'. Het blijkt The Last Supper van Yinka Shonibare te zijn. De installatie van allerlei figuren zonder hoofd, gehuld in Victoriaanse kostuums in Vlisco print doen inderdaad meteen denken aan het traditionele Laatste Avondmaal wat Leonardo da Vinci ons voorschotelde. En of het aan de snoepjes ligt die we net in onze mond hebben gestoken, de meiden moeten meteen giebelen, want het blijkt toch meer een bachanaal te zijn, wat voor grote hilariteit zorgt. En ook dat mag gewoon: lekker hard lachen om wat je ziet.


Terwijl we langzaam langs diverse kunstwerken, schilderijen en installaties naar beneden lopen komen we bij voor mij de kers op de taart: Een tros druiven, beschimmelde druiven. Een paar maanden geleden kwam ik per toeval op het instagram account van Kathleen Ryan. Ze had een enorme beschimmelde citroen gemaakt van allemaal edelstenen en kralen. Ik was daar zo van onder de indruk. De vergankelijkheid van overdaad en luxe. Prachtig. Toen ik een interview met Sietske van Zanten las over de aanwinst van de druiven werd ik helemaal enthousiast. Hoe bijzonder dat ze naar Nederland zijn gekomen. En hoe mooi zijn ze op hun plaats in het LAM museum. Het lijkt wel of het gebouw ervoor gemaakt is en het kunstwerk nog mooier maakt: De detaillering is enorm. Duizenden edelsteentjes in een kleurschakering die alleen moeder natuur kan bieden.


Geïnspireerd staan we 40 minuten later weer buiten. Wat trouwens het landgoed van de Keukenhof is, met een kasteel en een kinderboerderij meteen de ideale plek voor een wandeling of picknick.

Wat een absolute aanrader. Het voedt je geest en prikkelt je zintuigen. En ondanks dat het super laagdrempelig is, verre van oppervlakkig. Ik ben fan!